|
افسـوس |
غزل 221
|
برصفحه نپـائـیــد و ز دیـــوان جـــداشـد چــون بـــرگ خـــزانی گـرفـتـاربـلا شـد افسوس که نشدکــامل و این غصه ماشد این خُستـه گی عـمـر چنین درد وبلاشد درحـیـــرت آنـم کـه چـــرا و چـــراشـد کـیـن عارض پـیریست ندانی که چراشد |
|
آنچــه کـه نـوشتــم همـه دود هـــواشـد هیهات که این زحمت یک عمرهـدررفت عمـری نـوشـتم غــزل و شعـر وتـــرانه امـروزکه مـا خستــه زدوران زمــانـیــم انــدرسـرمـا نیست دگــرشــور ســرودن گفـت بگوشم سروشی درآن حالت حیرت |
گـفتـم کـه حکـیمی چـرا غصه چـرا غـم
کـیـن گــردش ایـام هـمـه کـارخــــداشـد
چهاردهم اردیبهشت هشتاد هشت