ازخـواب پریدند

 طـنـــــز

بهش گـفـتـن که اوضـات خیلی خیته

 

که بـاشـنـد هردوتا شـون بس سلیته

 

چـنـیـن حـرف حـرامـی را که گـفـتـه

 

نـمـی دانـم چـرا از  او بــــریـــدیــــد

 

بـابـا ای لا کـتـاب  بـگـذار بـخـوابــم

 

دگـرخـانـم که دیـدیـد خـواهــرم بــود

 

که داده ایـن خـبـــر  بــر گـاو نـهـــم

 

چــومـیـدانـم  بــداغ مــن نـشـسـتــن

 

چــرا چـوب را بـه بـپـای من گـذارید

 

یکی را جـلـب نمـودند تـا کـمـیـتـه

 

تـورفـتی تـوخیـابـون با دوتـا زن

 

بـرآشفـت بگـفـت این حرف مفـته

 

شـما دورخــدا را خــط کـشـیـدیـد

 

دوروزه بـی غــذا ونـا ن و آبــــم

 

بـزرگ خـانم که گـفتید مـادرم بود

 

برید تحـقـیـق کنـیـد ازرکـن  د وم

 

همین حالآ دوتاشون خونه هستن

 

اگـرخـود خـواهـرومـادر نــداریــد

چـوایـن حــرف ازدهـان اوشـنـیـدنـد

 

بـه یکـباره ز خـواب خـویـش پریدند

 

بیست ودوم اردیبهشت یکهزارسیصد نــود                             

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا