ازاوبـپــرس

                                                                    

                                                                                                                          غزل 226

گفتمش نام دوچشمت گفت زانکه شد مجنون بپرس

 

گفت گرتوانی زانکه بوسید این لب قـنـدگـون بپرس

 

گفـت زانکه گــردیده بعشق من بـلا گـردون بپـرس

 

گـفت مپـرس ازمن بـروازعـاشق مـفـتـون بپــرس

 

گـفـت زانکه دادسـت بررخـم زیبـائی افزون بپرس

 

گفت زانکه دادست برجمالم اینهمه  افسون یپرس

 

گفـتم ازنامـت بگو گفت ازعاشق دلخون بپـرس

 

گفتـم ازلـعـل شـکـربـارتـو تـوان شعـرها سرود

 

گفـتـم ابــروی کـمـان تـو هـزاردل بــرده اسـت

 

گـفتـم مــر مــریـن سینـه را درآبگیـنه دیـده ای

 

گفـتم این قـامت قـیامت کـرده است  ای نازنین

 

گقتمش دارم سئوالی زان خنده ی عاشق کشت

 

 گـفـتـم این حُسن ووجاهت وقـف کی خـواهی نمـود

 

گفـت ازحکـیمی تانوشت این قصه ء موزون بپرس

 

بیست هفتم امرداد هشتاد نه