بد بود بدتر شد

 جانم  چو پرستو از  این سینه  بدر    شد

چندانکه  نوشتم  دو صد خانه  خبر   شد

هرنوحه   که خواندم بدل خون جگر   شد

از درد  غم هجر  دلم  زیر  و  زبر    شد

نا هید خموش گشت و زحل رنگ دگرشد

خورشید که طلوع کرد زغم غرق شررشد

ازاشک  دو چشمم  رخ غمزده     تر شد

ازغصه هجرت  دو صد  قصه     نوشتم

اصلاً چه نویسم ا ز ا ین قصهءجانکا ه

هربار که نوشتم من ا ز حنظل   هجران

آهم  که بر آمد  از این  سینهء پُر  سوز

پروین   نتابید  دگــر بــر شـب     تا رم