|
بــرگ پـیمـان |
غزل 232
|
می زنـد آتـش مـدام بـرجان وبـردامان ما تا کـنـد جا نان ما ازلطـف خـود درمان ما کی کـنــد یـادی زما و دیـده ي گــریان ما سـوی ما پــربـرکشـد آن دلـبــرجا نان ما من چه سازم با دل وبا این غم پنها ن ما کي کـنـی یـادی زما وایـن دل ویــران ما |
|
درد هـجـــرتــو نهــان شـد بــردل ویــران ما ای طـبـیـبـم بـــردل دیــوانـه ام درمـان مجــو ازغـم هـجـران بـسوخـتـه سیـنـه ي ویرانه ام چشم ماهردم براه است زانکه شاید یک زمان مـیــزنـم فـــریـاد و فـــریــادم نـــدارد قـــوتـی گـنـج عشـق تــونهان است بــردل دیـوانـه ام |
بـا دل پـُرحسـرتم همچـون حکـیـم بنـشسته ام
بـلکه امضا یش کنی روزی تواین پیما ن ما
یکـم شهریـور هشتاد ونه