بتار  مو  رفت

با یک  نگهش   بکوی  او  رفت

 هر جا  که  برفت   بعشق او رفت

 چون   قطرهء آب از این سبورفت

 از  ریشهء  جان  بسوی   او رفت

 اما    پی  عشق  بتار   مو   رفت

چون  آب    روان  بجوی او رفت

تا  دل بهوای  روی  او   رفت

 گر رفته   مرا   دل  از  کنارم

 آندل که چنان سنگ صبور  بود

عشقش  بدلم  نه  سر سری بود

 سنگینیء  راه  بسی گران بود

 قلبم   که مثال سخره سخت بود