|
بـطـو فــا نـم مـیـنـداز |
٩٤
|
چوموی خود پریشا نم مینداز چنین آسان به هجرا نم مینداز زدرد خــود بدرما نم مینداز چومجنون در بیا با نم مینداز چنین ازدست توآسا نم مینداز چودریا ئی بطـوفا نم مینداز دهم جا نــرا بدیـوا نم مینداز چنان گـــوئی بچوگا نم مینداز |
|
بیا آتش بـــدا ما نم مـیـنـداز بدست خود مزن آتش بجا نم نمی خواهی اگربرمن تورنجی اگرداری بسر لطفی بحا لم بد شواری بدست آری چومن را بیا جا نا نشین برمن چوشبنم رخ آوردی وجان میخواهی ازمن قسم برآن دوچشمانت دل آرا |
حکیمی را بود سودای وصلت
دراین دوران پریشانم مینداز
پانزدهم آبان هفتاد وسه