بمـان وبسـوز

گفتم چه باک که دانم خورشید زخاورآید

کـوکـبه ی سعــادت  مـا ننـد  اخـتـــرآیــد

خـوشـا که مستـی تو زنـوش سـاغـرآیـد

تا مـوکـب نـگـاران زســوی باخـتـــرآیـد

خوشتـرازاین چه باشد که ازهجردلبرآید

که ازنوررخـشـان تـوعـمـرغـمـم سـرآید

گـفـتی بمـان وبسـوز تــا شـام غــم سـرآیـد

ایدل بنصرت عشق خوشباش که درپرتوش

می خوربشـوق عـشق ومخـورغـم جهـا نرا

برگیرزتن خرقه ی محنت وخوش باش دمی

ای آنکه گـفـتی مـرا با سـوزبمـان و بـسـوز

ای مـرغک سعادت تابان چنـا ن قـمـرشــو