|
بـــیقرا ر |
١١٩
|
کسی نیست که کم کند کمی ز بار دلم هزار درد و بلا گشته همجوار دلم بریده شد زمیخ بـــــــقاء مهار دلم خزان رسیده دریغا به نو بهار دلم به انتظا ر فنا گشتـــــه انتظا ر دلم تا چه ای شه خوبا ن کنی نثا ر دلم |
|
زهجرروی تــــو رفت زکف قـــــرا ر دلم سپند وار فتا ده ام درون آتـــــش غــــم نماند صبرو قراری نه طا قتــــــی درتن شکسته پرو بال مانده بصحرا ی فرا ق براه پیک وصا ل تو دیـــــد ه میدوزم به اشک دیده نوشتـــــم حدیث دوری را |
حکیم ز هجرا ن تو عنان ز کف دا د ه
شکسته تیشهء غم طا ق اختیار د لــم
یازدهم شهریورشصت ویک