|
بی لیا قت |
١٠٧
|
جا ن شیرین را بـــقربان سروجانت کنم آرزودارم شبی در خــــا نه مهمـا نت کنم من سر خود را فدا ی عهد وپیــما نت کنم غنچهء گل زینت زلف پـــــریشـــانت کنم بوسه ها نذرتوو چشـــــم درخشـانت کنم تا شب وصل پیشکش لبها ی خندانت کنم جان بقـــــربا ن تو و چــال زنخدانت کنم کن قدم رنجه نگا را تــا که احسانت کنم توبده فرمان ومن اجرای فــرمــانت کنم |
|
گفتمش جا نا که جا نرا من بقربانت کنم گرچه پیرم ای نگا ر غا فل مشوازحال من گرسرپیمان بما نی نشــــکنی عهد و وفـــا خرمنی ازگل کنم فــــرش رهت ازلاله ها تا پریشان کرده ای زلف سیه برشانه ات قرص مه را ازفلک آرم بزیــــر ازبهرتو گربگیری برقه ازروی و بیا ئی دربـــرم خـــا نهء دلرا بــــرای تو مصفـــا کرده ام توامیری من غلا م حلقه در گوش تـــوام |
یارنا لا یق بگفتــــا ای حــکیمی بیگما ن
زین همه لطف وصفا روزی پشیمانت کنم
پنجم مهرماه شست