|
بـت بـی تـا |
غزل 214
|
بگـردی درجهـان ما نـنـد مـن شیـدا نـدارد تـوگــوئی که هـما نـنـد درقــد وبالا نــدارد عجـب نیسـت تا بگـویم گیسوانش تا ندارد سیاهی دو چشمـش تـا دراین د نـیا نـدارد کـنارش گـرنبا شـم روز وشب معـنـا ندارد چنان مستـم که گوئی روزمن فــردا ندارد |
|
بـتی دارم کـه دردور زمــان هـمـتـا نــدارد دراوبینی تورخساریکه دارد رنگ زمهتاب تـوطـاق ابــروان چـون کما نش رانـدیـدی چنان طاووس مست است وبسی شیرین بیانست رواق منظـرچشم مـن آن زیبـا نگـار اسـت همه مست از می نا بنـد ومـن بـارنشـا طـم |
گـل بختـم شکـفـت وبا دل من هم نشین شـد
بـریـزساقـی تو جامـی چون حکیمی غم ندارد
هفتم تـیـر هشتاد ونه