چشم تو همراه نبود

در سماِی دل من جلوه ای   از ماه نبود

 که دگر  طاقت  دیدا ر سحر گاه   نبود

 آنچنا نیکه  گریز از غم  جا نکاه   نبود

 که دگـربردل من فرصت یک  آ ه نبود

 غبطه خوردم که چرا چشم توهمراه نبود

 کاش  دلم در پی تو برلب  پرتگاه  نبود

دوش بجزآتش هجرت  بدلم  راه   نبود

 دلم از درد فراق تو چنان سخت شکست

 شب  چنان  کرد  مرا خسته وآزارنمود

 برتن زار چنا ن حمله   نمود لشگر غم

 تا چنین  مرد دلم  ساده زاندوه تو دوش

 دیده خون بار گریست ودل بیمار بگفت