دررثـا ی بـرادرم

ازبــد ي روزگــا ر بی کس وغمخواربود

سوخته دل سوخته عمرخسته ونا کاربود

لیک تـوگوئي که او  مفلـس ونا دار بـود

چـونکه نبودش کس و یـکه وبـی یاربود

روز وشـبش چـشـم براه  ما یل دیداربود

خـورد وشکـسته چنـان مـریض نزاربود

چـونکه مـداوم دلـش  طـا لب دیـدا ربود

 اوکـه بــرای دلـم  یــاور و  سـتــا ر بود

وای که رفـت ازبــرم آنکه مــرا یــاربود

 آنکه چنا ن یک غریب خفت بخاک وطن

 زورو زر وما ل داشـت اوبـا نــدازه اش

 کرد گلـه او مـدام ازغــم تــنـهـا ئـی اش

 شکسته شد قـلب او بـه سـنگ تیــزجـفـا

 اوکه زمـا نی یـلی  درخـط یـاران بـــود

 رفت بخا ک عـا قبت پیش پدرمــادرش

پشت مرا اوشـکست درغم فقدان خویش