|
دل شـاکـی |
غزل 209
|
طعنه مزن شب وروز که پا وپـرندارم حـالا بمـن بجنگی کــزتـوخـبـر نـدارم ازاین همه مـکافات جـز درد سرندارم خون بردلم توریزی که سیم وزرندارم بـا مـن چــرا نسازد تـا یار ببــرنـدارم ازشـرم پیش رویش پای گــذ رنــدارم چون دوره جوانی شوری بسرنـدارم |
|
ازمن مگـیـربهـانـه که دل دگـرنـدارم ایدل تـوخـود خرابی دائم به پیچ وتابی ایـدل مکن شکایت زحـال وروز زارم ازاین مرا تو سوزی که با تودرستیزم ازروزگارقــدار دارم سـئوال فــراوان درکوی نازنینـم جــا ومکـان من کــو شمع چـراغ جا نم سـوئـی دگـرنـدارد |
ازسوی من حکیمی بگو تو بردل زار
که با همه گلایـه دست ازتـوبـرندارم
شانزدهم مهر هشتادوهشت