دوبیتی ١١٩                 

بــوی عـشق

 

میبـرد تا بی نها یـت سوی عـشق

مینشیند همچومن درکـوی عـشق

 

میکشد ما را بسویت بــوی عـشق

هـرکه ازعـشق مهی تر دامن است

 

بـاغ گـل

 

گـل خجـل گشت درمیان باغ گـل

لاله خـون گشته دلش ازداغ گل

 

تـا نشستی بـرلب ایـوان چوگـل

چون زگـل نازکـتروخوشبوتری

 

سـودای دل

  

دل نشد پیدا ولی آخـرشدم رسوای دل

ورنه آخرمیدهی جان درره سودای دل

 

سالها بـا دل نشستم همچـودایه پای دل

دل اگردادی به کس اندازهّ آن پس بگیر