دوبیتی      ١٠

 

 مــرا دریـا ب

  

بـدو گـفـتـم بــگــوازمن ، خدا را

بــراهـت تـا که دریا بی تو ما را

 

   فـــرسـتـا دم بـراو بـا د صـبـــا را

   بــگـو بنـشـسته ام زاروپریشا ن

  

 بــرمن گـذ رکـن

 

مرا از حـا ل یـارم با خبـــر کن

خـداونـدا صبـا را در بــــدر کن 

 

صبا را گـفـتـه ام بر من گـذ ر کن

صبا رفـت ود گــربــا رش نـدیـدم

  

 بـی وفـــا

  

صـفـا داری و  بـا ما بی صفا ئی

ولـی افسـوس که با ما در جفائی

 

وفــا داری و  بـا مـا بـی وفـا ئی

وفـا را بـا صفـا  هـردو تـوداری