دوبیتی ١١٢                 

حــدیث عشق

 

بعشق وصل وصـالت فـلک تــرانـه میــزند

گـوش کن بـردل حـزین که با توچانه میزند

 

بشـوق دیــدن رویـت دلــم جـــوانــه مـیـزنــد

دانی غمت با دل من شب همه شب چه میکند

 

گــل بـی خــار

 

هـرکه را یـارگـرفـتـیم بخـدا یـارنبود

بهـرگـلدان دلم یک گـل بی خـارنبود

 

ازبــرای دل مـا دلـبــر و دلــدارنـبــود

هرکه آمد بدلش خار وخسی بود نهان

  

چشم توهمراه نبود

 

درسمای دل مـن جـلـوه ای ازمـاه نـبــود

غـبطه خوردم که چرا چشم توهمراه نبود

 

دوش بجـزآتــش عشقـت بــدلم راه نبود

تـا چنین مـرد دلم ساده زانـدوه تودوش