دوبیتی  ١١٤         

دل رسـوا

 

عاشق شیدای خود را اینچنن خوارش مکن

هرچه میخواهی بکن جـانـا گرفتارش مکن

 

بدستت داده ام دل  جان من زارش مکن

دل که رسـوای توگشته برکف زنگی مده

  

چشـم تــر

  

جانم چوپرستو ازاین سینه بدرشد       

   چندانکه نوشتم دوصد خانه خبرشد  

 

ازاشک دوچشمـم رخ غمـزده تـرشـد

ازغصه ي هجرت دوصد قصه نوشتم

  

مــرایـاد کنـیـد

  

بهترآنست به نگاهی دل من شاد کنید

وقـت آنــست که خـرابی دل آبـاد کنید

 

ای عـزیـزان چه شود تـا که مــرا یاد کنید

فصل عمردرگذراست گشته خراب خانه دل