١٢٥ دوبیتی    

یـار دو رنگ

 

ازرّخ همـتـای ما هت عارضم

ازنگاه گـاه بگاهــت عارضـم

 

من ازآن چشم سیاهت عارضم

چون نگاهم میکنی گاهی بگا ه

  

سـبـزوسـرخ

  

وانکه رخسار ترا خواند پری وارمنم

آنکه بنشسته بپـای توچنین خوارمنم

 

آنکه ازجـان تـرا گشتـه خـریدارمنـم

آنکه برما نکند یک نظرازلطف توئی

  

گـل و گـلـــزار

  

پیش قــدمش این دل بیـمار نهاد یم

با یک نظــرش دل  بیـکبار نهاد یم

 

مـا دل بـــدرخــا نـه ي دلـدارنهـــادیـم

چون گوشه چشمش نظری کرد برویم