دوبیتی ١٢٦

به جا نا ن نـرسید م

  

ازپا یه فـتـاد م به یا ران نـرسیـد م

با صبـرفـراوان به سا ما ن نرسیدم

 

هـرچند دویئد م بجـا نا ن نـرسید م

انـدرپی جا نا ن کشید م غـم هجران

 

بـا اوبـا ش

  

آرام نگـیـرد دل او بـی تــودل آرا م

تا آنکه نگـیرد زلب لعـل تویک کا م

 

هـرکس که نگیـرد بسرکـوی تـوآرام

شیرین نشود کا م کسی بی لب لعـلت

 

بخـت بـد

  

ازغـم هجـرتوچـون مـرغ سحرمینا لم

وای که ازدرد غمت خون بجگرمینا لم

 

هـرشب ازدرد غمت تا بسحـرمینالم

مونسم نیست بجزفکروخیال رخ تو