دوبیتی ١٢٧                                                                               

بجـا ئی نـرسید یم

  

صد بار گـرانـرا بسرشانه کشیدیم

آنقـدر چخیـد یم که ازپایه خمیدیم

 

یک عـمرچودیوانه بهرسودویدیم

افتاده وخیزان گهی راست وگه کج

  

من وشا عـران

  

ازشـربـت آن لعـل شـکربـار نـوشتـم

سوزنده تراز جـا مـی وعطـار نوشتم

 

صـد شعـروغــزل ازغـم دلدارنـوشتم

خواندم فراوان غزل ازحافظ وسعـدی

 

بیمـارتـوهستـم

  

آئینه صفـت نا ظـررخسار توبا شم

دردایـره عشق مـدد کـار تـوبا شم

 

خواهـم صنما نقطه پرگـار تـوبا شم

توها له زنی بـرمن ومن گردتوگردم