مــرگ درغــربت

دورازتودراین غربت بیگانه بمیرد

برشمع وجود تو چو پروانه بمیرد

تـرسم زغمـت این دل دیوانه بمیرد

آما ل من اینست که درگلشن رویت

دام مــرگ

نگرفته زلعـل لب تو کا م بمیرم

سررا بتو بسپارم وآرا م بمیرم

ترسم زفراق تو دراین دام بمـیـرم

آما ل من اینست که درموقع مردن

میـدونی چــرا

دل اشـفـتـه ي من زداغ تــو  دیــوونـه   بـود

آخه عکست توی قاب رومیزمن توخونه بود

میدونی  درد من  ازفراق تــو چگونه بود

میدونی چراچنین شکسته ونـــزار شـد م