دوبیتی   ١٣

 

مــرگ درغــربت

  

دورازتودراین غربت بیگانه بمیرد

برشمع وجود تو چو پروانه بمیرد

 

تـرسم زغمـت این دل دیوانه بمیرد

آما ل من اینست که درگلشن رویت

  

دام مــرگ

  

نگرفته زلعـل لب تو کا م بمیرم

سررا بتو بسپارم وآرا م بمیرم

 

ترسم زفراق تو دراین دام بمـیـرم

آما ل من اینست که درموقع مردن

  

میـدونی چــرا

  

دل اشـفـتـه ي من زداغ تــو  دیــوونـه   بـود

آخه عکست توی قاب رومیزمن توخونه بود

 

میدونی  درد من  ازفراق تــو چگونه بود

میدونی چراچنین شکسته ونـــزار شـد م