دوبیتی ١٣٧           

یک کـتــا ب غــزل

  

ازمن چـه کـنـی چـنـین کنـاره

کشتـه که کشـد کسـی دوبـاره

 

کـشتـی تـومــرا بـیـک اشـاره

ازکشتـن من تـرا چـه حـاصـل

 

عشق عـسـل

 

آتـشـی درسـیـنـه ام پـیـدا شده

طـالـب رخـسـارتـو؛ زیـبـا شده

 

تـا دلـم ازعـشـق تـوشـیـدا شـده

جـان من افـتاده درچـنگال عشق

 انتـظـار 

بردل خونیـن من خون دگـربارکـرده ای

سینهُ مجروح ما را یکسره زارکرده ای

 

روزما را ای صنم همچوشب تار کـرده ای

جان ما را کـرده ای بازیــچه دست قـضـا