دوبیتی ١٣٨          

مـا رابـزندان کرده ای

  

جان ما را خسته ازدرد فراوان کرده ای

صدهـزارآتش بپا ازدرد هجران کرده ای

 

تا که ما رااینچنین زاروپـریشان کرده ای

خـانهء دل گشته انباربـلا ازدرد هجر

 

تـا کـی

  

مجـروح دل ما را مـرحــم نکنی تا کی

یک لحظه دل ما را بی غم نکنی تا کی

 

جا نا دل پرخـونم خـرم نکـنی تـا کـی

چون زلف پریشانت کردی توپریشانم

 

پـایان غـم

  

اینهمه نوحه گری با چشم گریان تا بکی

سربـدیـوارمیـزنی ازحجـرجـانان تا بکی

 

ای بلا دیده دلم گـریان ونالان تا بکی

روزوشب درماتم واندوه وافقانی چرا