دوبیتی   ١٦

مـغــرور نبـا ش

 

تــواضـع پیشــه کـن درزند گا نی

چنـا ن آب روان باش  تـا تــوانی

 

   مشـو مغــرور به نیــروی  جـوانی

   مسوزان همچو آتش خشک وتررا

  

حــرف دل

 دوبیتی های شکسته

که قـلبـم زیــرپـا ت روی زمینـه

ازاینـجـا رد بشی چشمـات نبینه 

 

همه حـرف دلـم بـا تـــو همـینـه

ولی تـرسـم از اینـه تـا مبـــا دا

  

اومــدم

  

نخـواستی  قــربـون هیـکـلـت بـشــــــم

بزاریک نقطه زعشق توی دفترت بشم

 

اومـد م فــدای اون قـــد ت بـشـــــم

چیـه اینـجــوری بمـن  نیگـا  نکـن