دوبیتی ١٦٠    

بـگــو با من

  

وین مـر مـرتـرد بـد نت را زکـه داری

این صورت هـمچون قمرت رازکه داری

 

این موی شکـن درشکـنـت را زکه داری

ای آیه ي حسن وتـوای هـمچـوفـرشتــه

  

جـشـن بـهــاری

  

دل عشـاق نـوروزجـا بجـا شد

شدندمست وزدل غمها جداشد

 

بهارآمـد عـزیـزان غنچه واشد

همه ازبوی عـطریاس وسنبـل

 

بـهـــا رآمــده

  

مطـرب خوشخـوان ما برسرآوازشد

خاطـرنـوروزپیـرهمچودلـم سا زشد

 

بـوی بهـارآمـد وغـنچه ي گـل بـازشد

سنبل وسوسن شکفـت باغ گل آبادشد