دوبیتی ١٦١    

ایکــاش بــودی

 

تــاب دل دیــوانه بسرآمـدوبیحوصله بگریست

بی تومن واین سینه ي پرخون ازاین مسئله بگریست

 

تادورشدی این دل زارم زغمت باگله بگریست

افسوس که نبودی که دل زارچهــا کــرد

  

کاش اشگ بود م

  

آنگه فــروغـلطـم روی تـورا بـبـیــنـم

بوسه زنان برویت کنـج لـبت نشـینــم

 

خواهم که اشگ باشم ودرچشم تونشینم

ازلای مــژه گـانـت وقـتـی که فـروافـتــم

 

مـن چـکـنـم

  

زخمه ء مضراب من ازغم سوزان توست

من چکنم تا که دل. درقـل وزنـدان توست

 

زمـزمه ي سازمن نـاله زهجـران تـوست

قـصـه ي درد مـرا تــا که شنـیـدی بـگـو