آئـیـنـه ي یـزدان

 

دوبیتی ١٧٣                           

 

تـا بـش خــورشـیـد ومـاه ازبهـرما سـت

 

تلخ وشـیرین را بدان آئینه یزدان نماست

 

درجهان هـرچه ببـینی مظهرصنع خداست

 

آنچه بـیـنی بهرما روئیده اسـت اندر زمین

 

 

صـبـــر

 

 

گـر تمام گـردم صـنـم تـرسـم که بمیـرم

 

دامـن عـشق تـرا هــر لـحـظـه بـگیـرم

 

مـن آن صـبـــورم که به عشـق تواسیرم

 

تـا هجــرتـو شـده  آفـت جــا ن و دل مـن

 

شـکـا یـت

 

 

میـکـنـد سـوز دلـم بــر تــو روایـت

 

مـیـکـنـم ازظـلم تـو دائـم شـکـا یت

 

اشـک مـن ازهجـر تـو دارد حـکـایـت

 

درد وفـراق مـحـدوده دارد ای صـنـم