نــورعـشـق

د وبـیـتـی ١٧٩                                                                                                 

نـورعشق بـرسیـنه ام تابنده شد

قـلـب من ازمـهـرتـو آکـنـده شد

 

تا ب عشقـت جان من زیبنده شـد

گـوهـری شد بـرنگیـن دل نشست

  

همـه رفـتـنـد

  

من مـانـده ام وتو نـگاران همه رفـتـنـد

بـی گـل چه سـازیـم بهـاران همه رفتند

 

ای دل نگـران شـو که یاران همه رفـتـنـد

وا مانـده دراین فصـل خـزان وغـم جانان

 

گـل و گـلـزار

  

پـیـش قـدمـش ایـن دل بیمارنهادیم

سجـا ده فـروبسته وزنـار نـهـادیم

 

مـا دل بـدر خـانـه ی دلـدارنـهــادیـم

تا وسوسه کرد چشم سیاهش دلم را