دوبیتی   ١٨

خـواهش بیجـا

 

بیجا بود که خواهش نوشین رطب کند 

ازبهــر کسـی بـمیــر که بهـرتوتب کند

 

 آنـرا که نیست  تاب تحمل  به نیش خــــا ر

ایدل دراین زمینه چه خوش گفت آن ا د یب

  

درد غــم

  

با خنجـرهجـرت  سروکا رمن افـتـا د

ازبس شکستم ز دوش با رمن افـتا د

 

تا دردغمت بــردل بیـما رمن افـتــا د

صد پاره شد ایندل ازاین  درد جدائی

  

افـسـا نهء عشق

  

با عشق توگفتم همه افسانهء خود را

دیدم بفنا رفـته دگـر خــا نـهء خود را

 

آزرده نمودم دل دیوانهء خـــود را

لبریزچوازعشق توشد جام دل من