دوبیتی   ٢٠                                                                                                                                       

نقش ازلی

  

چون سـرابی از لـب دریا کشید 

بی نهـا یت  تا بلوئی زیبا کشید

 

  آنکه این نقـش ازازل برما کشید

 صد هزاررنگ و خیا ل برسرنها د

  

تـک بـیت

 

تا که آرد بمـن بـوی تـرا با د صبـا

 

بازکـن ایگـل من وقت سحرپنجره را

 

تـک بیـت

 

 نـدارد طـاقـت وزنـش تـــــرازو

 

 به میزان گربسنجند درد ما را