نقش ازلی

چون سـرابی از لـب دریا کشید 

بی نهـا یت  تا بلوئی زیبا کشید

  آنکه این نقـش ازازل برما کشید

 صد هزاررنگ و خیا ل برسرنها د

تـک بـیت

تا که آرد بمـن بـوی تـرا با د صبـا

بازکـن ایگـل من وقت سحرپنجره را

تـک بیـت

 نـدارد طـاقـت وزنـش تـــــرازو

 به میزان گربسنجند درد ما را