دوبیتی  ٢٤

شکست دل

 

چرا که درد هجرت بی دوا بود

مدام درد دلم من با خـــدا بــود

 

شکست این دل زار بی صـدا بود

نشستم پای هجـرت با دوصد درد

 

شب غـم

  

دل خـون بـارخـود ازغـم شکسـتم

کـه ایدل مـن درعیـش برتو بسـتـم

 

شبم را تا سـحـربا غم نشستــــم 

بگفتم بس سـخـنها با دل خویش

  

دل بیقــرار

  

مرابا دیگـران دیگرچکا راست

خـداونـدا مـدد  دل بیقـرار است

 

دلـم دائـم بدنـبـا ل  نگار است

دلـم راهی بجـزعشقش نگیرد