بـهای عشق

تـمام عـمـر به دینـاری نیـــارزد

سـریکه عشق ندارد چون بیارزد

اگردل بهـردلــداری نــلــــــرزد

اگـرعشقی نداری برسرخویـش

دعـای سـفـر

زحـق خواستـم برایت مـن شفا را

فــرامـوشت مبـا د یـکـــد م خدارا

روان کــــردم بـدنبــآ لـت دعــا را

به امیـد ش بـروهـرجا که خواهی

قسـمـت

پیراهنی ازغنچه ی یا س رخت تنش کرد

بـا یـک غــزل نـاب مـرا خــاک درش کرد

آن دلبـرزیــبا که خـــدا  یـــار منش کــــرد

عشـقی که بیک غـمـزه مرا طبع غـزل داد