زمن مپـرس

زان می که شده ام مست زمیخا نه بپرسید

ســوزدل دیـوانه ز پـــــروانــــه بـپــرسیـد

حا ل مــن دیــوانه زدیــــوانه بــپــــــرســــــید

هردم که بسوزم زهجرش چه باکم ازاین سوز

خـطـا مـکن

بعشق نازنیـن خـود وفـا کـن

ازاین کرداربد جانـا حـیا کن

بـرودرپیش جـانان وصفا کـن

مـروهـرگـزپی دیـده چــرانـی

فقط تـــو

بجـزآستـا ن توگــاهی نباشد

بجـزرخســارتـومـاهی نباشد

مـرا جـزکـوی تــــوراهی نبــآشــد 

هـزارسوگنـد بعشق وروی ماهت