دیــوانه کـردی

اسیر کنج این  ویـرانــه کــردی

 که خـون را بـردلم پیمانه کردی

  مرا از عشق خـود دیوانه کـردی

   الـهـی هـمـچـومن قـلبت بسـوزد

درس عـبــرت

آتشی اندردلـم افـروخت ورفت

دانشی بردانشم اندوخت ورفت

آمد وجان مرا. او سوخـت ورفـت

گفت حکیمی نا کسا نرا کس ندان

آشـتـی

یکی خا نه زعشق ازسربسا زیم

که تـا گـوش فلک را کربسا زیم

بیـا تـا بسـتری ازپــــربسـا زیـم

کنیم غـوغـا وهنگا مه برافلاک