دوبیتی   ٣٠

وصف یا ر

          

ازشـربت آن لـعــل شـکــــربـا رتــوگفـتم

ازبسـکه سخـن از وعـده ی دیدارتوگفتم

 

صد غـزل وشعـرو دوبیتی  ز رخسارتوگفتــم

بیـدارنشـسـتــم من وتـا صبح سحرگاه نخفتم

 

آخـرندارد

 

دل عـاشـق در و پیکـرندارد

کـه ایـن ره اول وآخــرندارد

 

      جـهـا ن عــاشقـی آخـــرنـــــدارد

    پی معشوقه تا قا ف میتوان رفت

  

بوسه چیدم

  

به چیـن زلف تـوشا نه کشیــدم

دمادم ازرخ تــو بــوســه چیدم

 

من از بــــاغ رخـت صـــد لالـه چیـــد م

تو خواب بودی و من سرمست زعشقت