دوبیتی  ٣١                 

 

وعـده دیـدار

 

زمـین گـیرم نموده روی ماهت

کنم سـرمـه بچشمـم خاک پایت

 

دلم را بـرده آن چشـم سـیا هـت

اگـروعـده دهــی ما را بدیـــدار

  

بیمـارتـوام

  

عمرزحد بگذ شت ومن یـارگرفتـارتوام

روز گـاریست نازنین تـا آنکه بیمارتوام

 

بـا چـــراغ دل خـــود   درپــی  دیـــدار تــوام

تن شکسته٬ جان بلب٬ دیده بدیوار٬عشق بدل

  

چــرا نکـردی

  

تـوبــاغ خــانـه را  گلشن نکردی 

که بـرجان نحیـف جوشن نکردی

 

چـــراغ خـانه ام روشن نـکردی

کجـا گــــویم همـه فـــریاد دل را