درد پیــری

چـو دائم مثـل من بردرد اسیری

رسد آخـربجــا ئیـــکه بـمیــری

عجـب دردی بــود این درد پیـری

شود افـزون مدام این درد و آلام

نمــره بیـست

مـــرو در راه شـــر تـا میـتـوانی

چو بایـد نمـرهء بیست را ستانی

شـتا ب هــرگــز مکن اند رجوانی

بکـوش درراه علم ودانش خـویش

رازخـا لـق

که اورا کس نـدیـد وجسم وجان نیست

کسی را جـای اوهــرگــزعیـان نیسـت

جهـا ن را جـزخـــدای آسمان نیست

خـدا رازیست انـــدر هــردوعــا لــم