دوبیتی  ٣٥           

 

درد پیــری

 

چـو دائم مثـل من بردرد اسیری

رسد آخـربجــا ئیـــکه بـمیــری

 

عجـب دردی بــود این درد پیـری

شود افـزون مدام این درد و آلام

  

نمــره بیـست

  

مـــرو در راه شـــر تـا میـتـوانی

چو بایـد نمـرهء بیست را ستانی

 

شـتا ب هــرگــز مکن اند رجوانی

بکـوش درراه علم ودانش خـویش

  

رازخـا لـق

 

که اورا کس نـدیـد وجسم وجان نیست

کسی را جـای اوهــرگــزعیـان نیسـت

 

جهـا ن را جـزخـــدای آسمان نیست

خـدا رازیست انـــدر هــردوعــا لــم