دوبیتی  ٣٦               

دنـیـا ی فـا نی

که ما هــم میـرویم انـدک زمانی

مـبـادا فـکـرکنـی تا حشربمــانی

 

هـمه رفـتنـد ازاین دنیـا ی فــانـی

بقا دراین جهـا ن بی اعتباراست

  

یــارنیـامــد

  

شفـا بخـش دل بیــمارنیـامـد

چـرا دلبــرکنـار یـــارنـیــامـد

 

شفـق سـرزد ولیــکـن یارنیـامـد

بــریـد ازدودمـان او بـپــرسـیــد

  

جــان خسـتـه

  

کـه هجــرانت پــروبالم شکسته

نـدارم طا قت وجان گشته خسته

 

غــم هجــران تـــوبـــردل نشـسـته

همه شب با غـمت تا صبح نشستم