دوبیتی  ٣٧       

گـل خوشـرنگ

 

هماندم آمـدم با عشـق سراغـت 

نــدارم طــا قـت  درد فـــراقــت

 

گل خوشرنگ که چیدم من زباغت

مـگـونه نازنین  دردت  بـجــا نــم

 

بیـا ببیـن

  

ببــاغ نستـرن  بلبـل  نشستـه

که انـدر باغ ما سنبل نشسته

 

ســـرزلـف نگــارم گــل نشـسته

بیــا جـا نـا ببیـن ایـن مجلس ما

  

شـب عـا شـقـا ن

 

که مجـنون میکند هـرگاه وبیـگاه 

نـبرده لـذتـی ازعشــق ؛ هیـچگاه

 

شب عــاشـق درازاست تا سحرگاه

زسـوزعـا شقـی هـرکـس نـســوزد