دوبیتی   ٤٠         

با تـوبـودم

 

برهـر قـدم پـای تـو یک چـامـه سـرودم

خــرم من از آن عشوه واز نـاز توبــودم

 

یک عمـرچونفس همـره وهم پای تو بودم

دست دردست تو در کـوچهء عشق بال گشودیم

  

مثـل عقـا ب

 

گـره خـورده دلم برتا رمویت

ولی همچـوعقـا ب آیم بسویت

 

ستـاره میدرخشد همچــو رویت

اگرراهـم بسـوی تو دو دریاست

  

تقدیم به استاد جلیل شهناز

  

که جان بخش من وروح وروان است 

جـلیـل است تا چـنیـن فخـرزمان است

 

صــدای سـاز تـــو آرام  جـا ن اسـت

ز هــر مـضـراب تــوصـد نا له خیزد