دوبیتی  ٤١              

نیــا ز  

 

ازعشق تومدام دردل ما سوزوگدازاست

فـریادهـزاربارنگـارا مـرا برتونیازاست

 

تا چشم توسیاه وسرزلف تــودرازاست

یک عمـرنشستم بهوای رخ ماه نگارت

  

جـوان مــرد

  

بکوش دائم به حفظ هـرامانت

جـوان مـرد و دلیـروبا سخاوت

 

مکـن هـرگـزبـدوست خود خیانت

بکوش تـا پوریـا بـاشـی همیشـه

  

تـمنـای دل

  

سررا نهاده ایم دل بــدریا زده ایم

درپی جمال توسربه صحرازده ایم

 

ما بتمنـای تــوره ســودا زده ایـم

چوبدرگاهت ندیدیم آن رخ زیبا را