زود بــــود

تـرا بنـرخ عشق بجـا ن خـریدن زود بود

 بـی وفــا جــا مه ما را دریـــد ن زود بود  

   ما را بعشق تو جامه دریدن زود بـود
  
 رختـی که بعشق تـو بتـن دوخته بودم

جـا مـا نـده

چـودایــه دربـــرغـمـهـا گذاشتند

بـرای درد هجــران جــا گذاشتند

عـزیـزانـم  مـرا تنهـا  گـذاشتــنـد

 همـه رفـتـنـد مـرا با خود نبردند

دل شکسـته

که این بار شکسته بـا رنمیـشـه

که این تار شکسته تا رنمـیشــه

دل زارم شکست . چون با ر شیشه

دل بشکسته چون تا رشکسته است