دوبیتی ٧٤                        

میدونی چـرا

 

دل آشفـتـه ي مـن    زداغ تــو  دیــوونـه بود

آخه عکست توی قاب رومیزمن توخونه بود

 

میــدونی دردمـن ازفــراق تو چگونـه بود

میدونی چــرا چنین ؛ شکسته ونـزارشدم

  

غصه چـرا

  

بـوده است سهـم من وتـواین چنیـن غصه چــرا

خوش گذاشتیم حلقه ای براین نگین غصه چرا

 

بهــرعمـررفته جـانـم ؛ نـازنین غصه چـرا

آمـدیم وسهـم خـود را درجهـان کـردیم ادا

  

بـزم عـاشقـا ن

  

زعشق عاشقـان افسانه دارد

کنارشـمعـشـان پــروانه دارد

 

دلـم درکـوی جا نان خـانـه دارد

زبسکه عاشقان دربـزم عشقند