همش حرف توبود

صدولوله ازچا ل زنخـدان تـومیشد

دائم سخن ازطـره ي زلفان تومیشد

هـرجا که سخن ازلب خنـدان تو میشد

خورشید جمالت همه وقت مـد نظربود

رسید . نا مه

گـذاشتم نامه را بر روی دیده

بگفتـم یـار صدایـم را شـنـیده

تــودادی نـامـه و  نـامـه رسیــده

چوخواندم نامه راجانم جوان شد

شـفـای دل

چرا عاشق زهجران بی قراراست

زپـیغامش دل عـاشق قــرار است

شفای درد هجـران وصل یار است

اگـردلبـردهـد پـیغـا م بـه عـا شـق