دوبیتی ٧٧ 

تمـنا ی دل

 

ولیکن حـل نـداری مشگلم را

که در گلدان گـذاری آن گلم را

 

تما شا میکنی ازدور دلم را 

زتــودارم تمنـا ای نگــا را

  

واژه ي عشق

  

شـورعشقی بــردل انسان نـبــود

واژه عشق را چنین خواهان نبود

 

پـرتوعشقـت اگـردرجـا ن نبــود

عشق اگـراندر دل عا شق نبــود

  

مـزد جما لت

 

همه عمرم گذشت انـدرخیا لت

چـرا که کشته ما را آن جما لت

 

شب وروزم بـود فکـروصا لـت

تـو شیرین تـرنشستی بردل من