دوبیتی  ٨

 

تنهـا مگـذار

  

مــرا تنـهـا بــربیـگــا نـه مگـذار

که تنهــا ئـی کنـد ما را دل آزار  

 

     د ل آزارم د ل آزارم د ل آزار

     اگــرتنـهـا شوم بـا کـه بگویم

 

مـرا یــا د کـن

 

بکلا می دل ما تم زده ام شاد کنی

یک نامه زالطاف فرستی ومرا یاد کنی

 

شود آیـا که مـرا ازغمت آزاد کنی

چه زیا ن است ترا ای مه زیبا که یکبا ر 

  

پـذ یــرش

  

مـا را نپذ یـرد که خـودش میمنـه دارد

 افتـا ده بخـاک قـد مش یک تـنـه دارد

 

آن شوخ پریچهـره که صـد هیمنه دارد

 صد عاشق دلخسته چومن را نگون سر