مسا فــر

بود عمـرش درازتا به قیامت

الهی قـدرتش ده بـی نـها یت

سفـرکـرده هــزار بارش سلا مت

نوشتم نا مه ای خوش ازبـرایش

نگاه عشق

هــرلحظه نگاهـت بـدلهـا اثــری بـود

ایکا ش به وادی دوچشمت گذری بود

تا چشم سیا هت بعشق یک نظری بود

آنانکه بوفـای تـو یک عـمـر بنشستند

دوره ما شد

درخانه ء عشقت پٌرازنـورخـدا شد

بازکن درخانه . که دوردورهٌ ما شد

ازپـرتومهـرت  دلم غــرق صفا شد

مـا را بـدیــدارتـو . امـید خدا هست