دوبیتی   ٩              

 

بیــا

 

افـتـا ده ام ورمـق بجـا ن نیست

بـازآ کـه دگـروقـت گما ن نیست  

 

     بــازآ کـه مــرا دگـرتـوان نیست

     گـردیـرشـود زجـا ن رود روح

 

  

درد هجـــر

  

چـــوچشمم روزشب درانتـظــاراسـت

بـدو گـفـتـم که درد ازهجـریـــاراسـت

 

جهان درچشم من تنگ است وتاراست

طبـیـب پــرسید تـــرا دردازچـه بـا شـد

  

نـمی دانـم

  

که گـردونـت نما یم جسم وجا نم

بـود نـا م تــو هــردم بـر زبــا نم

 

نمـی دانم کجــا وکـی  تـــوانــم

 ولی دانم که هرروزوهمه شب