دوبیتی ١٢٨                           

نگـــران

  

دائم پریشان زغم هجرت دردانه خویشم

بیمارترازآن بهوای رخ پــروانه خویشم

 

عمـریست گـرفتار دل خسته ودیوانه خویشم

تا درد فراقش شده چون ناربراین سینه بیمار

  

اشک هجــر

  

چـون کباب بـرروی آتش سوخته ام

درد ورنج دربا نگ دل انـدوختـه ام

 

بسکه اشک ازهجـرجا نا ن ریخته ام

بسکه سینه کــرد فـغــا ن ازهجــراو

  

با تـوبا شـم

  

انـدرخــم چــوگا ن بمیـدان تو با شم

تا آنکه شب وروز غـزلخوان توباشم

 

خواهم چنان گـوی بچوگان توباشم

صد نغـمه سرودم بهنگا م جـدا ئـی